الهی ما را از هوای نفس رها ساز و هوای نفسمان راداشته باش

الهی پرواز در آسمان پرستش خویش را به ما بیاموز

الهی آموزگار آموزه های ما باش

الهی دلهایمان را  تا انجا گسترش بخش که با همه بیکرانگی ات در ان جای گیری

الهی ما همیشه مهمان توایم یک بار هم به ما اجازه ده میزبان تو باشیم

الهی مزه ی مهربانی و طعم روح خویش را که در جان عارفان کویت به ودیعت نهاده ای در زندگی ما نیز بیفشان

بر این تصورم که مثبت ترین کیفیت در روح انسان عشق و منفی ترین کیفیت نفرت بدون دلیل است . ما می توانیم دنیای پر از عشقی خلق کنیم از طریق احترام برای اختلافاتمان و نه قضاوت در باره ی آنها . (مصاحبه با رزا پارکز  درباره ی قدرت عشق  کتاب انرژی مثبت نوشته جودیت ارلوف ترجمه ی توراندخت تمدن ص ۳۹۹ .  

خدایا مردم و سیاره ی ما را سلامت بدار . به مردم و سیاره ی ما شادی عطا کن . رنج ها را از میان بردار  و صلح و آرامش پایدار  را نصیب ما بفرما .همان کتاب  ص ۳۹۷

خواهید داشت.

برای اینکه بتوان زندگی بیشتری را تجربه کنید باید مرگ بیشتری را نیز تجربه کنید. اجازه ندهید که
مرگ به اتفاقی منحصر به یک بار در زندگیتان مبدل گردد. هر لحظه از زندگیتان را مبدل به لحظات
مرگ نمائید زیرا که در حقیقت مرگ پایان یک تجربه و آغاز تجربه ای دیگری می باشد.
زمانیکه اینکار را می کنید در واقع مراسم ترحیمی برای آنچه که گذشت بر پا می کنید، چیزی که
دیگر نیست و سپس مجدداً باز می گردید و آینده را خلق می کنید زیرا می دانید که آینده ای وجود
دارد و مقدار بیشتری از زندگی را تجربه خواهید کرد.

ده توهم بنیادین وجود دارد که باید به خوبی آنها را بشناسید تا بتوانید هنگام مواجهه با آنها توهم
و خیالی بودن آنها را تشخیص بدهید زیرا در برابرتان بسیار حقیقی جلوه خواهند نمود.
-1 نیاز
-2 شکست
-3 جدایی
-4 کمبود
-5 الزامات
-6 داوری
-7 محکومیت
-8 مشروط بودن
-9 برتری
-10 نادانی

داستان فرهنگی، داستانیست که از نسلی به نسل دیگر و در طول قرنها و هزاره ها به میراث

-10 شما نمیدانید که همه اینها توهم هستند. ( نادانی )

برگرفته از کتاب " وصل با خدا ".

...مادر چه غریبانه رفتند از این خانه    هم سوخته شمع ما هم سوخته پروانه

دین عین درد است . دردمندی سرچشمه ی دین و آغازگاه آن است .

ما درس سحر در سر میخانه نهادیم                    محصول دعا در ره جانانه نهادیم

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش                        این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد                   تا روی در این منزل ویرانه نهادیم

الهی   مهری ماندگار و پیوندی پایدار و سرودی سازگار و سیمایی بینا و مینویی مینا و پاداشی پویا ،پیشکش پیمانه ی آفریدگانت باد

الهی جویبار مهرورزی را در کویر خشک ازدحام تنهایان جاری ساز تا خریدار ناز نگاهت شویم و شایسته ی بارگاه یگانگی ات ...

الهی برخی می پرسند خدا چرا نوع انسان را افرید ؟ و من می پرسم چرا نباید می افرید .

هل الدین الاالحب : ایا دین چیزی جز دوستی و مهرورزی است .

به یاد او که عطر زندگی و موسیقی حیات بود و بی او ؛ زندگی کالبدی بی روح است.

به یاد و نام او که نزهتگه صدق و صفا بود و سرچشمه جوشان هست.

مانند غمزه ی باران نجیب بود                           چون کوه بود ومقاوم،عجیب بود

من ریشه ام زریشه ی اوجان گرفته بود                بعد ازخدای ، به من او قریب بود

سجاده اش عطرخوشی داشت ، یادآن                        گویی  پرازشکوفه ی نارنج وسیب بود

او مادرم، مادرخوبم، خدای من                          

   او که برای من،آیه ی امن یجیب بود

وقتی که رفت این دل من بس غریب ماند                                               مثل خودش که مثل غریبی، غریب بود

یا علی مثلک کمثل الکعبه  تطاف و لا تطوف

پیامبر اسلام فرمودند :ای علی ،تو همانند کعبه هستی(مثل تو مثل کعبه است ) که بر دور آن طواف می کنند و او طواف نمی کند .

هم مهر محمد است و هم مهر علی  

..الهی انکه تو را دارا است چه ندارد و انکس که تو را ندارد چه دارد

الهی ما را با نور خود به سوی خودت رهنمون ساز

الهی ما را بندگان راستین در پبشگاه خودت قرار ده

الهی ما را از دانش پنهان خود بیاموز

الهی با پوشش نگهدارنده ی خویش از ما صیانت فرما

الهی با تدبیر خود ما را از تدبیر خودمان و با گزینش خویش ما را از اختیار خودمان بی نیاز گردان 

شد نغمه خوان مرغ سحر

خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم               شطح و طامات به بازار خرافات بریم

سوی رندان قلندر به ره آورد سفر                     دلق بسطامی و سجاده طامات بریم

تا همه خلوتیان جام صبوحی گیرند                     چنگ صبحی به در پیر مناجات بریم

با تو آن عهد که در وادی ایمن بستیم                همچو موسی ارنی گوی به میقات بریم

کوس ناموس تو بر کنگره عرش زنیم                    علم عشق تو بر بام سماوات بریم

خاک کوی تو به صحرای قیامت فردا                  همه بر فرق سر از بهر مباهات بریم

ور نهد در ره ما خار ملامت زاهد                          از گلستانش به زندان مکافات بریم

 شرممان باد ز پشمینه آلوده خویش                      گر بدین فضل و هنر نام کرامات بریم

 قدر وقت ار نشناسد دل و کاری نکند               بس خجالت که از این حاصل اوقات بریم

 فتنه می‌بارد از این سقف مقرنس برخیز                     تا به میخانه پناه از همه آفات بریم

 در بیابان فنا گم شدن آخر تا کی                         ره بپرسیم مگر پی به مهامات بریم

می روم در ایوان، تا بپرسم از خود

زندگی یعنی چه؟

مادرم سینی چایی در دست

گل لبخندی چید ،هدیه اش داد به من

خواهرم تکه نانی آورد ،

آمد آنجا لب پاشویه نشست

پدرم دفتر شعری آورد، تکیه بر پشتی داد

زندگی فاصله ی آمدن و رفتن ماست

رود دنیا جاریست

زندگی ، آبتنی کردن در این رود است

دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟

!!!هیچ

زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می

ماند

شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری

زندگی درک همین اکنون است

زندگی شوق رسیدن به همان فردایی است،

تو نه در دیروزی، و نه در فردایی

زندگی، باور دریاست در اندیشه ی ماهی، در تنگ

زندگی، فهم نفهمیدن هاست

زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجود

تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست

آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست

فرصت بازی این پنجره را دریابیم

پرده از ساحت دل برگیریم

رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم

زندگی، رسم پذیرایی از تقدیر است

وزن خوشبختی من، وزن رضایتمندی ست

زندگی، شاید شعر پدرم بود که خواند

چای مادر، که مرا گرم نمود

نان خواهر، که به ماهی ها داد

زندگی ، خاطره ی آمدن و رفتن ماست

ای در میان جانم و جان از تو بی‌خبر           از تو جهان پر است و جهان از تو بی‌خبرنقش تو د رخیال و خیال از تو بی نصیب                نام تو بر زبان و زبان از تو بی‌خبرچون پی برد به تو دل وجانم که جاودان     در جان و د ردلی دل و جان از تو بی‌خبراز تو خبر به نام و نشان است خلق را          وان‌گه همه به نام و نشان از تو بی‌خبرشرح و بیان تو چه کنم زان که تا ابد          شرح از تو عاجز است و بیان از تو بی‌خبرجوینــدگان گوهر دریای کنه تو                             در وادی یقین و گمان از تو بی‌خبرعطار اگر چه نعره عشق تو می‌زند                   هستند جمله نعره زنان از تو بی‌خبر 

..و چه جای حواس که عقل نیز تا به نور عشق منور نگردد راه به مطلوب اصلی نمی برد .(رساله سه اصل ،ملا صدرای شیرازی ،ص 56)

.....

الهی از چشمه جوشان اسم حی خویش صفای نفس بر ما ارزانی دار

الهی دلی پر تب و تاب و و در شور و حال و سراسر شعور و سرور عنایت فرما

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم      اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم

یاچشم بپوش از من و از خویش برانم     یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم